KADIN OLDUĞU İÇİN ANNE

Neden öncelikle kadın kendini anne olarak sınıflandırıyor?

Anne olunca vajinamız mı çürüyor? Taşlı süslü sutyenlerden, emzirme sutyenlerine geçince göğüslerimiz meme oluyor ve bir daha asla göğse dönüşmüyor mu? Neden anne olunca bir daha kadın olmayacakmışız gibi davranıyorlar? Çocuktan önce annelerimizle seks hakkında konuşmak ayıpken, doğurduktan sonra neden spiral taktırabildiğimizi anlatabiliyoruz?

Anne olmak kutsalken kadın olmak neden ayıp?

Bu kadar şeyle uğraşırken bir de fotoğrafçılarıyla gezen smalar yüzünden kendimizi beceriksiz hissetmek haksızlık değil mi?

 

Neden gerçekçi olmak bu kadar zor? Ya da gerçeği hazmetmek? Sma (sosyal medya annesi) olmak için biraz ticari zeka yeterken sa (sadece anne) olmak neden en zekisine bile zor?

 

Anne olmak…

Anne olunca yalnız başına ağlayacak lüksün bile olmaması durumumu gerçekten?

Çocuk bakmak zor evet kabul ediyorum ama, ne altından kalkılamayacak kadar zor ne de saçların 100 kez taranmış sanki hiç uyanmamışsın gibi yataktan kalkacak kadar kolay. Anneliği zorlaştıran diğer anneler. Sanki evdeki yeterince seni yıpratmıyormuş gibi bir de yaşıt çocukları yarıştıran diğer anneler, abi tamam en mükemmeli en güzeli senin çocuğun demek istiyorum çoğu zaman. Tamam anlıyorum sma dan farkın yok o harikasın ya diye sarılıp öpeyim mi ne yapayım yani?

Zaten bizim annelerimizin  yetiştirilme tarzında her zaman bir sidik yarıştırma söz konusudur. Öyle tuhaf büyütülürüz ki; “onun evinde var bende niye yok!”; “onun kocası zengin tabi!” Çıkarımlarıyla kendimize hayatı zindan ederiz. Bir de buna baş kaldıranlarımız var ki bunlar da toplumdan “ne biçim genç kızsın sen!” ya da “ bu kadar çok bilen kadını erkekler sevmez!” yargısıyla aforoz edilir!

BIZZZT!

Yanlış tespit bebeğim!

 

Ben geleneksellik adı altında erkek ego manyasına karşı çıkan ve birey olan bir genç kızım! Özgüven sorunu yaşamayan annesi ile psikolojik draması olmayan her erkek beni sevebilir! Hatta çok bildiğim için daha da çok sevebilir! Beni ben yapan kadın halimi sever! Ben kadınım ne bayarım ne de efendisinin hanımıyım!

Kendimi önce kadın olarak sever tanır bilirim, anneliğim ikinci planda olmak zorunda kusura bakma!

Bu demek değil ki çocuğumu ihmal ediyorum; çocuğuma daha iyi bakabilmek için özümü kadınlığımı koruyorum.

Bundan yıllar önce Ebru şallı kocam 1. Plandadır dediğinde herkes kadını topa tuttu, kadın son derece haklıydı da! O dönem bir Rus kadın ile yaptığım sohbette bana şunu söyledi  “siz Türk kadınlarının en büyük sorunu çocuğunuz olunca kocanızı da çocuğunuz sanıyorsunuz!” o da son derece haklıydı… ki şimdi daha iyi anlıyorum.

 

Anne olmak muazzam bir duygu olabilir evet ama kadın olmayı da çok seviyorum. Sevgilimle ilk öpüştüğümdeki kadar tutkuyu hala kocamla öpüştüğümde hissetmemin en büyük sebebi de bu!

 

Annelik kısmına geri dönelim işin:

Annelik zor evet demiştik zaten!

Ya 9 ay suyun içinde yaşayan o2yi içine bile çekmeyi bilmeyen bir şeyden söz ediyoruz en başta. hatta kadın anne olmaya hazır değilse bedeninin, bebeği yabancı cisim olarak algılayıp düşük yapmasına sebep olan bir şey bu…

Sen 9 ay çıktığın adamdan ayrılınca kendine gelemiyorsun sürekli bir köşede ağlıyorsun ühühühü sevgilim de sevgilim diye!

Ulan çocuk sudan çıkıp nefes almayı öğreniyor!

Sen tek başına dilini bilmediğin bir ülkede 15 gün tatil yapmaya korkuyorsun.

Çocuk hiç bilmediği bir ağzı, eli, ayağı, organlarını kullanmayı öğreniyor.

Zor olmasın da ne olsun!

Tek güvenebildiği ise onun yaşama gelmesini sağlayan konak canlısı ANNE. Diğer memeli ailelerine ve evrime baktığında bana sorarsan ANNE işlevi de 16 yaşında bitiyor ama tabi bu noktada devreye hss olma durumu giriyor ve işlevsellik artıyor.

Ama biz kadınız; kadın olduğumuz için doğurabiliyoruz, kadın olduğumuz için anne olabiliyoruz…

 

İçimden gelenleri okuduğunuz için teşekkürler…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir